Ρατσισμός και Αριστερά

"Πιστεύω ακράδαντα ότι το χρώμα του δέρματος ενός ανθρώπου ή η θρησκεία του δεν είναι λόγος να τους αντιμετωπίζουμε διαφορετικά. Ένας άνθρωπος πρέπει να κρίνεται από αυτό που κάνει και όχι από τα εξωτερικά του χαρακτηριστικά". Αν αναρωτιέστε σε ποιον ανήκει η παραπάνω φράση και το μυαλό σας σας πήγε σε κάποιον φιλόσοφο της Αριστεράς, θα διαψευστείτε γιατί η φράση αυτή ανήκει στον μεγαλύτερο φιλελεύθερο του 20ο αιώνα Μίλτον Φρήντμαν στο βιβλίο του "Καπιταλισμός και Ελευθερία", στο κεφάλαιο "Καπιταλισμός και Διακρίσεις" ,Εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Θα απογοητευτείτε ακόμα περισσότερο αν διαβάσετε παρακάτω πόσο φιλάνθρωποι ήταν οι προβάλλοντες αξιωματικά την αλληλεγγύη των λαών σαν πρόταγμα του παγκοσμίου σοσιαλισμού.

Η απολυτοποίηση σκοπού(δηλαδή η ανατροπή του καπιταλισμού ) σαν ιστορική νομοτέλεια και προβάλλοντας τον σαν μοναδική λύση των κοινωνικών προβλημάτων ,δημιουργεί και εισάγει στο μυαλό των επαναστατημένων, φαντασιώσεις.

Οι φαντασιώσεις όμως δεν ανατρέπουν την πραγματικότητα.

Κι επειδή η πραγματικότητα δεν οικοδομείται με ιδεοληψίες, επιλέγουν εξ ανάγκης  την επιβολή. Κι η επιβολή όταν εφαρμόζεται , εφαρμόζεται σε όλα τα επίπεδα,  ακόμα και σε ακραίες εκφάνσεις της όπως είναι ο ρατσισμός.

Η αντίφαση έγκειται στην ιδεολογικοποιηση της ιστορίας ή καλύτερα την ιστορικοποίηση της ιδεολογίας τους.

Ο άνθρωπος, κύριοι της Αριστεράς ,δεν είναι το αντικείμενο της ιστορίας αλλά το υποκείμενο της . Ο άνθρωπος είναι ο δημιουργός της ιστορίας  και όχι ο φορέας της. Δεν οδηγεί η ιστορία  τον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος αυτήν.

Οι τελοκρατικές θεωρίες (όπως ο μαρξισμός) προσδιόρισαν το τέλος εν ήδη θρησκείας, θέτοντας το κόμμα αδιαμφισβήτητο φορέα της ιστορικής αποστολής. Στο ιστορικό μονοπάτι που χάραξαν επέβαλαν να το περπατήσουν όλοι μαζί. Δημιουργώντας μαζανθρώπους. Οι αντιτιθέμενοι της ιερής αποστολής έπρεπε πάση θυσία να αποβληθούν του ιερού σκοπού σαν ανασταλτικοί παράγοντες της ιερής πορείας προς το τέλειο.

Η αντίφαση αυτή του Μαρξισμού, από την μια να επικαλείται το δίκαιο και από την άλλη να εφαρμόζει το άδικο σαν μέσο επίτευξης του δικαίου, δημιούργησε φασισμό, ρατσισμό, και  όλα αυτά που ζήσαμε σε μορφή τραγωδίας τον 20ο αιώνα.

Παράδειγμα 1.

Ο διεθνιστής και θεματοφύλακας της κοινωνικής αλληλεγγύης πατερούλης Στάλιν διέλυσε στην κυριολεξία 12 μειονότητες ξεχωρίζοντας το χαρακτηριστικότερο όλων το παράδειγμα της γενοκτονίας των ελλήνων του Πόντου. (βλέπε το σχετικό κεφάλαιο από το βιβλίο μου εκδόσεις Γεωργιάδης σελίς 69).

Ποιος  ξέρει για την γενοκτονία του 1932-33, κατά την οποία το καθεστώς Στάλιν ,εφαρμόζοντας την βίαιη κολεκτιβοποίηση και με όπλο την στέρηση τροφίμων στην ουσία δολοφόνησε 7 εκατομμύρια Ουκρανούς, από τα οποία 3 εκατομμύρια ήταν παιδιά, και έστειλε 2 εκατομμύρια σε στρατόπεδα συγκέντρωσης; Γιατί δεν γνωρίζουμε την εξολόθρευση των Κοζάκων από τους Σοβιετικούς την δεκαετία του 1920, καθώς και των Γερμανών του Βόλγα, το 1941; Γιατί αγνοούμε τις μαζικές εκτελέσεις  και τις απελάσεις σε στρατόπεδα συγκέντρωσης των Λιθουανών, Λετονών, Εσθονών, και των Πολωνών; Γιατί είναι σχεδόν άγνωστη  η γενοκτονία των 2 εκατομμυρίων Μουσουλμάνων της Σοβιετικής Ένωσης: Τσέχοι, Τάταροι της Κριμαίας, Ίνγκους, Κοζάκοι, Βασκήροι; Παράδειγμα 2.

Ο λαϊκός ηγέτης και επαναστάτης της διεθνούς Αριστεράς ,Τσε Γκεβάρα ξεχώριζε τους έγχρωμους από τους λευκούς  σαν τον αδύναμο κρίκο της παγκόσμιας επανάστασης, όπως καταγράφεται στο ημερολόγιο του: